About and Contact

Griekenland, 2010. Een hamer, een beitel, een steen. De eerste slag weerklonk, gevolgd door de tweede. Een derde. In het ritme van de beeldhouwer ontdekte ik een waarheid die alle woorden overstijgt: vorm ontstaat niet door toevoeging, maar door wat wordt weggenomen. Beeldhouwen is niet slechts een ambacht, het is een dialoog tussen de maker en het materiaal. Ruim tien jaar lang ging ik naar een vaste plek in Griekenland en voelde mij er thuis. Ik hakte niet alleen in steen, maar ook in mijn eigen ziel, de boosheid weg.

Mijn naam is Roger Ravelli (1966). Ik heb altijd van kunst gehouden. Al gedurende de middelbare school en op de avond-HTS werktuigbouwkunde hakte ik er soms stevig op los. En geef vorm aan wat vaak moeilijk onder woorden te brengen is. Mijn beelden bewegen tussen strakke lijnen en zachte rondingen en vallen vaak net niet om, een weerspiegeling van de contrasten die het leven kenmerken: verlies en liefde, kwetsbaarheid en kracht, stress en veerkracht.

In 2008 veranderde alles. Een breuk-/grenservaring. Ik merkte dat ik met mijn rechter oog minder scherp zag. De opticien kon geen nieuwe sterkte meten, en kreeg van de oogarts een diagnose van een zeer zeldzame progressieve erfelijke oogziekte aan beiden ogen te horen. Een vorm van droge Macula-degeneratie, die niet medisch te behandelen is. Ik had hierover nog nooit iets gehoord. Maar onbewust wist ik meer, besefte ik later. Het vooruitzicht van verder verlies van steeds minder zicht bracht een diepe wanhoop met zich mee. Hoe leef je voluit als één van je belangrijkste zintuigen langzaam verdwijnt? Wat geeft het leven betekenis wanneer vanzelfsprekendheden wegvallen? Ziekte confronteert je met de grenzen van het bestaan. Hoe blijf je trouw aan jezelf als je door een toenemende beperking gedwongen wordt te veranderen?

De antwoorden vond ik niet alleen in woorden, maar óók in het voelen en het maken. Het toelaten wat zich aandient. Waarom voel ik dit? Waar komt mijn reactie vandaan? Hoe zorg ik nu goed voor mijzelf? Welke mensen hebben dit ook, en hoe gaan ze hiermee om? Door opnieuw te gaan beeldhouwen en door mij in te zetten voor anderen lotgenoten, ontstond er weer richting en nieuwe betekenis. Het gevoel van aanwezigheid van zingeving keerde terug. Niet als iets groots en allesomvattends, maar juist in kleine, tastbare momenten. Door reflectie op mijn gemaakte beelden ontstond een nieuw verhaal. De helende kracht van verhalen -voor jezelf én anderen- is misschien wel groter dan we beseffen. Mijn gemaakte beelden zorgen voor ankerpunten in mijn levensgeschiedenis.

Eén van de grootste lessen die ik heb geleerd, is het belang van imperfectie. Als beeldhouwer voel je ook vaak de drang om iets te creëren dat perfect is, dat volledig in balans is. Maar ik heb ontdekt dat juist in de ruwe randen, in de foutjes en de kwetsbaarheid, de ware schoonheid schuilt. Imperfectie is geen gebrek. Het is een herinnering aan ons mens-zijn.

Mijn beelden gaan over kracht, kwetsbaarheid, balans en kunnen blijven hopen als je leven je beperkt. Ik ben nog altijd nieuwsgierig. En word blijer door wat ik maak. Ervaring is niet wat je overkomt, het is wat je doet met wat je overkomt.

Exposities:

Museum Beelden aan Zee : 2013

Van Abbemuseum : 2016

Slot Zeist : 2018

Blauwdruck Zwolle : 2019

Vanderveen Assen : 2022

Slot Zeist: 2023

Outsider Art Galerie Amsterdam: 2024

Galerie Langs de Rijn Elst: 2025